medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

i’m lovin’ you

Un texto de Henrique Mariño

O taxi aparca na beirarrúa de enfronte, como acontece sempre que chove, pero Ernesto mete as mans nos petos, apura o cigarro e bota un brinco para salvar a poza de auga onde se reflicten uns bloques de edificios funcionais con restaurantes de menú do día nos baixos. Non mira para os lados: ningún coche vai crebar a medianoite dun domingo pantasma. Os que viven alí xa volveron ás súas casas despois dunha xornada no centro comercial ou no chalé da serra. As oficinas están pechadas e ata dentro dunhas horas non comezará o tránsito no barrio, unha agra aberta no norte da cidade que virou na última década nunha zona residencial para familias sen apelidos pero con posibles. O automóbil xira xusto cando os regos da sola dos zapatos canalizan a auga da poza.

–Carallo, que susto –di mentres abre a porta.

–Ernesto?

–Si, Ernesto Mourullo.

Pousa uns xornais enchoupados no asento e peitea cos dedos o cabelo mollado. Olla os pelos na man, nega coa cabeza mentres chisca os ollos e escoita un tin-tin que sae da radio. É ela.

–Laura, da central, recolleu o cliente?

–Correcto. Estou indo cara á rúa Argumosa.

–Abonado 2.046. Queda anotado.

–Grazas, nena. Vaia noite!

–Pois eu, aquí, ao quente.

–Non sabes ben a que está caendo. Acaban de pechar o túnel da M-30 e xa podes imaxinarte a que se montou.

–Vou avisar logo os compañeiros. Que sexa leve.

–Veña, chao.

H. Mariño

Cando o taxi non para diante da porta da consultora e ten que ir na outra dirección, Ernesto sabe que o camiño suporá cinco minutos e algún euro máis, pero tráelle sen coidado. Non porque pague a empresa, senón pola posibilidade de escoitar máis veces a voz de Laura nese intre extra. Chegou a agardar na outra beirarrúa para que fose así sempre, pero o sentido no que veñen os taxis é unha lotaría, polo que xa acordou con el mesmo ficar na porta da empresa, malo será. A semana de Ernesto comeza a medianoite do domingo e remata vinte minutos máis tarde, cando chega ao seu fogar. O resto do tempo e un ínterim, a lembranza dun aloumiño nos oídos.

Alguén debe traballar os domingos e el non ten familia, aceptou Ernesto cando entrou na oficina. Bota oito horas en soidade, organizando o traballo feito e preparando o papelame para o luns. Come un sándwich da máquina ao chegar, bota un par de cigarros pola tarde, ponse nervioso a iso das once. Laura. E logo a esperar a que chegue o seguinte domingo. Ata que un deles, nada máis bater a porta do taxi, méteselle unha idea na cabeza. Luz verde.

–Precísase un coche para a rúa Caleruega, 106. Coche para a rúa Caleruega…

–Son o 1.037. Vou para aló.

–Taxi 1.037 de camiño á rúa Caleruega.

–…

–O cliente pagará con vale. Zafiris Consultores. Número de abonado: 2.046.

–Nome?

–Francisco Socorro del Castillo.

–Grazas. Boa noite.

–Boa noite.

Ernesto baixa a fume de carozo por Arturo Soria e xira á esquerda. Reduce a velocidade e unha sombra levanta un brazo ao lonxe. O cliente sabe que van a recollelo a el porque os domingos, cando cae a noite, o asfalto é un ermo. Chove e un home enxoito, duns trinta e cinco anos, fai un aceno para que o taxi xire. Abre a porta, saca un pano e trata de secar a calva húmida, pola que escorregan as pingueiras como nunha fervenza.

–Francisco Socorro. Poderíame levar á Avenida Donostiarra, por favor?

–Marchando –di Ernesto.

Non o recoñece. Haberían de contratar a alguén novo, tal vez sen familia, que quizais se alimente tamén con sándwichs de xamón e queixo que o repoñedor deixou dous días antes, o venres, na máquina. Ernesto agora come quente. Para no Iberia, un bar na Glorieta de San Bernardo a onde só van taxistas e policías ata que amence e chegan os borrachos de retirada. Fala cos colegas dos millóns que lle custou a licenza, porque el aínda conta en pesetas, das letras que lle faltan por pagar, dos impostos que o teñen frito, duns cabróns que se foron sen pasar por caixa despois de levalos a San Blas e da tortilla que non hai quen a coma.

–Jonathan, isto non se traga.

–Saberás ti o que é unha tortilla, a saber o que comerás na casa…

Pero Ernesto xa non ten apartamento propio. Vendeuno, cos cartos comprou a licenza do taxi a prezo de ouro, fíxose cun Ford Mondeo ben branco e se non vivo en Argumosa, vivo en Vallecas Villa. Tanto lle ten, transporte que non falte.

–Laura, da central, recolleu o cliente?

–Si. Vou camiño da Avenida Donostiarra.

–Abonado 2.046.

–Efectivamente.

Cando a radio fala, o seu corazón medra, a voz enderéitase e mide as palabras, aínda que se eu che contase, Laura. Entón, por primeira vez en meses, ela rompe a rutina:

–Que música máis bonita. Que escoitas?

–É un bolero.

–De Ravel –e escachan a rir.

Logo viñeron os mambos, as guarachas e os chachachás. Cando Ernesto comezou a escoitar tangos, pensou que era o momento de botarlle valor, aínda que para iso lle fixeran falla catro días de retiro na casa para meditar a súa decisión. Entrou no coche, puxo un disco compacto do Polaco Goyeneche, parou no Iberia para tomar un grolo e arrancou cara a Canillejas, no leste da cidade, onde ficaban as oficinas de Radioteléfono Taxi Metropolitano. Saíronlle varias persoas ao paso e decatouse de que levaba a luz verde acesa. Quitouna. Canturreou Naranjo en flor. Baixou a xanela e tomou aire.

De novo a choiva e Laura que non sae. Ernesto desexa que pasen rápido os coches e os camións, non vaia ser que apareza e non a vexa. Y en esa calle de estío, calle perdida, dejo un pedazo de vida y se marchó… Dez, quince, vinte minutos: ninguén. Abren a porta e saen dúas mulleres. Corre cara a onde están. Laura? Míranse entre elas e unha di: Laura Ortiz? Ben, si, Laura, a operadora telefonista. Laura non está, xa non traballa aquí. Primero hay que saber sufrir, despues amar, despues partir y al fin andar sin pensamientos… Non entendo, pero se ela… Señor, deixou o choio a semana pasada, se quere pregunte arriba. Despues, qué importa el después? Toda mi vida es el ayer que me detiene en el pasado.

O Fiat Punto párase a un metro da xanela, como lle aconteceu a primeira vez que o escoitou. McAuto Toledo, le atiende Petru Ionescu. Nunca lle soubera tan ben unha Big Mac como entón. Señorita, si no acerca el coche o sale y viene usted a recogerla, difícilmente podré alcanzarle la bolsa. Laura colleu o menú, refresco e patacas sempre grandes, e susurrou polos buratiños: grazas, Petru. E volveu cada sábado pola tarde, coa escusa de que lle collía de camiño cando ía ver a súa nai á vila onde nacera había 33 anos. Sempre a un metro da xanela. Señorita… Grazas, Petru. Nunca tanto a visitara desde que morrera papá. E logo moito ves ultimamente, filla. Pois se soubeses as hamburguesas que levo comido, pensou, pero díxolle: precisamente, quería comentarche que veño vivir a Torrijos, mamá, saíume un traballo aquí preto.

–McAuto Toledo, le atiende Laura Ortiz.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + = 12