medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Educación sentimental

Un artigo de José Luís Sucasas

Logo daquel premio da Deputación de Lugo, gañado con boas intencións e xeito trampulleiro, a miña relación coa escrita non foi mais aló do intercambio epistolar cunha moza bilbaína que pasaba os veráns polos arredores. As miñas eran cartas de pura poesía, e as dela, de poesía pura. Se a cousa durase mais do que durou, ben podiamos acadar os mais altos cumes parnasianos e se cadra hoxe estariamos a falar dun novo Byron ou dunha nova Pestonit. E se por un casual algún carteiro indiscreto abrise e lese aquelas cartas, seguramente tiraría como conclusión que amor alí había, sen dúbida algunha, pero aínda había moita máis proa e ansias de quedar por riba. Algo así coma dous pavos reais machos despregando toda a súa plumaxe. Así eramos e así nos foi. Diferenciábanos, iso si, a posta en escena: ela escribía en folio branco impoluto letras redondas, perfectas; eu arrincaba follas de Interviu e esborranchaba nelas letras de médico. Penso que algunha vez me afeou que lle escribira cousas tan sublimes e fermosas sobre coxas e peitos espidos de mulleres, e xa non lembro como saín do apuro. Así eramos: ela, poeta; eu tamén; ela, fermosa manceba; eu, príncipe garrido; ela, que quería estar por riba; e eu, que non quería quedar por baixo. Así nos foi: demasiada poesía, demasiada beleza xunta para tan pouco espazo. Mais sempre me tiven por un cabaleiro, así que non agardedes que faga aquí público o nome da manceba.

J.L. Sucasas

Porén, non sería de cabaleiro non lembrar publicamente ó meu seguinte partenaire na regueifa literaria, administrativamente fichado como Xesús Montes González, e tamén coñecido no seu Rodeiro natal como Suso do Vilela. A regueifa consistía no seguinte: Nas festas do verán nas que nos citabamos, cada un de nós tiña que levar un escrito de creación propia, que podía ser literario ou de pensamento, intercambiabámolos e alí arrimados á barra do chigre pasabamos a noite comentando os escritos da festa anterior. Á nosa conta o acervo literario e filosófico medraba que daba gusto, pero facíao a costa do desespero das mozas que romaría tras romaría agardaban ansiosas que as foramos sacar a bailar. A vida era así de dura e Deus chamáranos para angueiras mais etéreas e sublimes ca dar voltas ó son de cítaras e clavicordios. O noso destino era emborracharnos de palabras. Xa despois beberiamos nepente para esquecernos delas.

A pesares de partillar bachiller no Seminario polas mesmas datas –el ía un ou dous cursos por diante-, a nosa amizade naceu xa fóra dos muros sagrados, cando el gastaba matrícula en Maxisterio e eu andaba a voltas co COU. Uns días despois da morte de Franco, estaba eu tomando un café no bar Centro da Praza Maior e tiña riba da mesa o número extra que sacara Cambio16, aquel branco LA MUERTE sobre fondo negro tizón. O tal Suso, que tomaba o seu café noutra mesa e con outra xente, acercouse e pediume se lle deixaba botar un ollo á revista. Despois dese día viñeron outros, e xa me contou que estudaba Maxisterio así coma quen, que nin ía ás clases nin tiña pensado ir, que a el só lle tiraba a pedagoxía do oprimido de Freire, que o resto era unha perda de tempo, que el era mais de Triunfo e Cuadernos para el diálogo, pero que Cambio16 tampouco era para tirar, que el e mais outros tiñan un piso alugado en Recatelo Square onde polas noites facían lecturas e debates sobre política, filosofía, relixión, literatura…e que se eu quería podía asistir tamén. E fun, vaia se fun. A cousa tiña o seu aquel de aventura: a dona do edificio pechaba a porta de entrada ás dez da noite, así que non quedaba outra que agatuñar ás apalpadelas o cerrado dunha horta traseira, que estremaba coa terraza do piso; e por mor de non levantar sospeitas nos “homes de gris”, tampouco podiamos entrar todos en procesión, así que cada un tiña unha hora asignada para chegar ós arredores da horta e logo agatuñar.

 

2 comentarios a Educación sentimental

  1. Interviú puido ser un motivo poético ata os anos 90. A invención do photo-shop é contrario ás leis da literatura. A primeira delas é que todo caduca, incluída a carne. Dá gusto ler as súas aventuras literarias, en Galicia hai demasiado escritor beato (ou feliz de congreso en congreso). Agora coa austeridá, nin iso.

    • Nuncio Lucense, da nomes dos escritores beatos, que lle paso eu a relación a xuiza Estela San José e arrecantámolos a todos nas dependencias baleiras do Seminario Maior. Despois xa miraremos que facer con eles.
      Unha aperta.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


2 + = 8