medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Cada vez leo menos ficción

Un artigo de Albert Tortajada

Aproveitando un torneo de poker que fun xogar a Torrelodones, vin a Marian, a bela venezolana da que namorei  nunha viaxe que fixen á Illa de Margarida hai dous anos para xogar outro torneo de poker.

Daquela estivo dous meses na casa, en Miño, nunha especie de proba de convivencia que fixeramos.  A relación de parella só durou seis meses máis.  A distancia, máis as diferenzas de idade, culturais e da forma de enfocar a  vida, a miña pola metade, a súa case toda por diante acabaron con ela no formato de parella como se acaban outras.  Pero superada a dor da ruptura soubemos manter a amizade, situación bastante excepcional nas rupturas de hoxe en día.  Houbo moitas cousas bonitas polo medio e que a convivencia non sexa viable non quere dicir que non o sexa a amizade.  Un home máis unha muller é complicado que sexan amigos sen que flote arredor a tensión sexual.  Pera cando esta xa existiu e forma parte do pasado é moito máis sinxelo para eles, aínda que non para as súas novas parellas, claro. Pero ningún dos dous temos, polo momento.

Albert Tortajada

Como o seu avó era español, solicitou a nacionalidade e despois dunha longa espera e de percorrer ducias de xanelas, déronlle o pasaporte.  Aforrou uns cartiños traballando nunha perruquería máis os fins de semana nunha disco poñendo covalibres e decidiu vir a España a buscar un mellor porvir do que lle ofrecía a Venezuela bolivariana, imaxinade coma están aló, nunha época na que a maioria de sudamericans volven porque non hai choio nun país con cinco millons de parados.

A ela gustóulle Galicia, pero aconselleille que probase sorte primeiro na capital, onde ía ter máis oportunidades que aquí.  Chegou a última semana de outubro a Madrid e quedou na casa duns familiares seus, aos que xa deixou.  Di que o rollo ese dos testemuñas de Jehová non vai co ela.  Agora faille compañía a una vella que lle aluga una habitación.  O martes 1 de novembro saíu a percorrer a rúa buscando traballo.  Á vella usanza, pateando aceras e preguntando en cada porta que viu aberta.  A constancia sempre ten premio e o segundo día de camiñar atopou un choio.  Bén, chámanle traballo aínda que lle fixeran un contrato de vinte horas, cando fai 60 e lle pagan 850 euros por axudar na cocina dun restaurante cun menú degustación de 58 euros, viño aparte.  Non é o choio dunha vida, pero é una pica para empezar.

Agora espera agosto, as vacacions, para ir ata Barquisimeto a ver a súa querida filla, a doce Amiluz, que quedou cos avós.  Marian só ten unha fixación, traela canda ela.  Aínda non sabe moi ben como, porque co seu soldo e o seu horario é imposibel.  Eu estou seguro que o conseguirá mais cedo do que ela pensa.  Porque a xente que vive sen medo non ten límites.  E soe ter sorte, pero iso só é porque arriscan mais cá maioría, aínda que se trabuquen vinte veces.  E dígoo tanto coma xogador de póquer, coma un tipo que leva catro décadas neste mundo. Dío o tipo que hai uns anos colleu os seus gatos mais os cedés e veu ata Galicia, sen traballo e con catro cadelas, só porque pensei que había una galega que merecía a xogada. E mereceuna.

Marian vai gañar.  Porque é o que lle soe pasar á xente valente e decidida.  Só hai que falar co ela dez minutos para sabelo. E coñecendo historias como a súa, perdo as ganas de leer ficción.  Porque a realidade sempre a supera.  E a dela vai ser unha desas que rematará contada nun libro.  Sei que acabo de escribir o prólogo.  As historias de superación póñenme o ánimo morcillón

Albert Tortajada

4 comentarios a Cada vez leo menos ficción

  1. Step 2: Xa sirve mesas os sábados mais os domingos e consegui entrar na franxa dos mileuristtas. As cousas ben feitas soen ter premio….

  2. Qué ternura de texto, hablas muy bonito de Marian, bueno lo que entendí je.

    Saludos.

  3. Qué buen relato.
    Está visto que no es ficción, y que a ése tipo de mujer y a vos, las dificultades son solo circunstancias que alientan a seguir adelante.

    Lo he disfrutado, y he conocido un sitio nuevo.

    Saludos.

  4. siempre estaré agradecida con la vida y el universo por habernos permitido compartir camino, cualquiera que sea
    !Te quiero un montón!
    Marian
    P.D.: Logré traerme a mi hija, y vivimos plenamente felices en Madrid!

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 4 = 6