medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Premios

Un artigo de Vidal.

Hai gañadores dun premio literario que, ó preguntárselles como chegaron a gañalo, explican, con certo ton de desculpa, que levan participado noutros sete ou oito no mesmo ano, sen éxito. Que é unha cuestión de constancia.

VidalSupoño que eu non podo queixarme. Apenas envío nada a certames. Está o feito, ós meus ollos evidente, de que, polo menos os que se anuncian como premios de narrativa, a secas, nos últimos tempos convertéronse (extraoficialmente) en premios de narrativa infantil e xuvenil. E está o sentimento de frustración. Con frecuencia, a obra premiada non adoita parecerme mellor cá miña e cústame identificar nela as calidades indicadas polo xurado. Non digo que sexan malas obras. Pero non me parecen mellores cá miña en global.

Aínda temos outro inconveniente, nada banal: presentarse a un premio literario custa cartos. Se é de narrativa longa, entre quintuplicados, encadernación e gastos de embalaxe e correo, ril e medio. Os organizadores deben coidar que a todo o mundo lle nacen euros debaixo dos repolos. Eu, polo menos, non teño tanto como para metelo nun paquete derreacarteiros se non teño a certeza de que podo recobrar parte do investimento, e só me animo a mandar algo se me pilla co ánimo á altura da estratosfera.

Imaxino que, se pasastes pola experiencia máis dunha vez, o exposto ben puidera soarvos familiar.

Se escribistes algo sobre a Guerra Civil española ou a posguerra, non podo negar a vosa sensatez: apostades ó cabalo gañador. Pero reparade en que xa hai demasiadas quenllas nese mar, e que partides con dentes de goma.

O mesmo vale se escribistes sobre nazis que deixaron descendencia ilexítima en Castro de Rei, conflitos existenciais e problemas cotiáns dunha muller insatisfeita co seu matrimonio, peripecias dunha detective privada nun caso de asasinato que implica a homes poderosos (e moi puteiros), a inocencia dos cales, paradoxalmente, rematará por probar, ou a busca de si mesmo dun executivo da Citroën que descobre o nome de Sir John Moore na súa árbore xenealóxica e, tal vez, a súa homosexualidade (a propia, non a de Sir John) ou o salto atrás no tempo dun galego que toca a zanfona ata os tempos do Rexurdimento.

É un falar.

Nisto xa non sei se pensaredes coma min:

Peno se non sería mellor algo distinto. Tanto ten que o emprego do idioma non sexa o mellor, que o estilo vaia pouco traballado, que a arquitectura leve trabes mal postas, que a obra estea mal documentada, que careza de “chiscadelas” a Joyce, a Melville ou a Homero, que mesmo sexa algo incoherente, que non haxa ningún personaxe galego nin se ambiente a acción aquí (non vexo por que teña que ser imprescindible), tanto ten.

Penso se non sería mellor algo honesto (dentro do posible na creación literaria) que deixe un pouso que siga vivo un par de meses despois. Unha imaxe, un aspecto dun personaxe, sequera un detalle dunha escena que convide a unha segunda lectura. Algo. É o que importa, e o que non atopo. E xa se parte do xurado rematara escandalizado, caralludo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + = 14