medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A ollada crítica, crónica dunha renuncia

Un artigo de Isabel G. Couso

Às vezes numa pequena coisa pode-se

encontrar todas as coisas grandes da vida,

não é preciso explicar muito, basta olhar.

Ondjaki

Bom dia camaradas

Hai uns días, o escritor angolano Ondjaki mantivo unha conversa en Compostela cos seus lectores. Fiquei espantada cunha das revelacións que ofreceu. Ao respecto dunha das súas últimas obras, unha xornalista concertou con el unha entrevista. A seguir, formuloulle as cuestións que considerou de interese para os seus lectores. Primeiramente preguntoulle cal era o prezo ao que se vendía o seu libro. Non soubo responder. Molesta por tal ignorancia formulou o segundo interrogante: cantas páxinas contiña o volume. Ondjaki tampouco tiña certeza na resposta. E a xornalista, espantada por tal descoñecemento do autor sobre a súa propia obra, abandonou a conversa.

Isabel G. Couso

Eis una anécdota da que podemos tirar moitas conclusións. O xornalismo está convalecente, agonizante, a piques de morrer mesmo. E non por causa da censura, das presións das fontes ou dos subornos do poder. É a propia ignorancia, a transformación do xornalista en ferramenta ao servizo do entretemento e a perda da identidade de quen no pasado chegou a converterse en cuarto poder. O propio Ondjaki comentou na mesma conferencia, que nunha outra conversa que o mesmo día mantivera con alumnos dun colexio de Santiago, un dos nenos, aproveitando a ocasión de verse diante dun cidadán angolano, preguntou: “E nese país do que vés, hai democracia?”  Ogallá os xornalistas tivesemos a mesmo atrevemento, ousadía e interese que demostrou o pequeno.

Tamén hai uns días, nun xantar pago pola organización dunha feira gastronómica que se quere dar a coñecer, tiven ocasión de compartir mesa e mantel cun profesor e vello xornalista que, alén de manter contacto coas novas xeracións, gábase de coñecer o sector na Galiza. Aseguroume que o problema disto do xornalismo, amáis de que cada ano saen da facultade uns 80 licenciados camiño da inevitable frustración, é a falta de prestixio que acadou a profesión. E eu afirmo: ogallá fose só iso.

O necesario contraste vén, desta volta, da man dun informe que tamén nesta mesma semana deu a coñecer Reporteiros sen Fronteiras: 97 xornalistas mortos no último ano no exercicio da súa profesión en todo o mundo; máis dun milleiro detidos, outros tantos agredidos, ameazados ou secuestrados… Son datos que falan doutra realidade, ben máis apartada, remota en todos os sentidos: felizmente por vérmonos lonxe destes perigos, mais tristemente por sentírmonos incapaces de loitar pola información (e a verdade) en contextos ben máis favorábeis.

Mais como esta non debera ser máis que unha opinión sobre algún tema cultural, e hai ben tempo que de cultura pouco lle queda ao xornalismo convencional, non quixera rematar sen facer a miña recomendación. O Ondjaki, provocador de toda esta reflexión, escribiu un libro que eu acho ben acaído ao respecto do compromiso na escrita. Titúlase Bom dia camaradas, ten unhas 138 páxinas e non chega aos 10 euros. En primeira persoa, o escritor recorda momentos fascinantes dunha infancia vivida en Luanda nos anos oitenta, nos tempos da guerra civil. Crítico co réxime de José Eduardo dos Santos (quen goberna aínda hoxe Angola) ofrece unha lectura amena e chea de contido. E mesmo confirma que na vida, como no xornalismo e na literatura, não é preciso explicar muito, basta olhar.

Para saber máis da autora deste artigo, pica aquí

Comentario a A ollada crítica, crónica dunha renuncia

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 8 = 13