medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

كاليفورنيا اللعنة

Un artigo de Xurxo Chapela

Acabo de disfrutar o segundo episodio da quinta tempada de Californication e quérolle dedicar este artigo a esa xente á que a caspa non lle deixa ver o cine, aos que non apartan ben dos Cahiers du Cinéma (“See you later, alligator”), aos que apretan as cachas da risa con diálogos como este do gran Charlie Runkle (e Runkle é grande porque fai que Californication sexa unha serie boa -e, ás veces, moi boa-, boa/moi boa non pola historia que conta, nin polo seu protagonista chinaskino, senón por uns diálogos afiados na moa do humor, que son os que constrúen o carácter dos personaxes, que son os que fan boa á serie, que é a que… ):

“-… cando os pelos da cona eran longos e as tetas eran de verdade. Cando as mozas eran máxicas criaturas que non ían aos caixeiros automáticos.

-Que?

– Cu a boca.

-Iso é noxento. Ao mesmo tempo que curioso”.

Xurxo Chapela

Este artigo vai para os que non só non gostan de, senón que non teñen reparo (nin respecto por si mesmos) en afirmar que: son unha merda series de televisión como Mad Men, Os Soprano ou The wire, por citar tres clásicos do relato audiovisual do noso tempo. Dedícolle este artigo aos que van a Cineuropa e quedan aos títulos de crédito de Hana-Bi e de O espello1. Aos que lles preguntas a hora e dinche que as sete e cuarto cando remataron todos os (nove) minutos do plano secuencia de arranque ou travelling lateral de Sacrificio.

Non me dedico este artículo a min, que outro día púxenme a ver O cabalo de Turín e decateime de que as miñas lentes non tiñan tanta pasta.

1Hana-Bi é O espello, filmes xaponés e iraniano. Os seus títulos de crédito son kanji (caracteres, sinogramas), na obra de Kitano, e seguen o abyad (sistema de escritura árabe), na obra de Jafar Panahi. Así que imaxinade que esmendrelle eu no Principal cando uns nativos (de pel branca galega, coloretes Calidade e ollos perfectamente redondos) me chistaron por erguerme tan pronto remataron as referidas películas, mentres eles ficaban pampos na butaca con cara de saber leer en versión orixinal e sen pesteñexar o Corán ou o Man’yōshū, algo moi normal en Compostela, onde o máis parvo fala árabe e xaponés na casa.

Para saber máis do autor

2 comentarios a كاليفورنيا اللعنة

  1. A min de Takeshi Kitano a que máis me gustou foi a primeira, “Violent Cop” (non lle sei dicir o título orixinal xaponés). Desde que o home tivo un accidente de moto a mediados dos noventa (deu contra un pau de teléfonos; tres ou catro meses no hospital), virou contemplativo, deixou a movida nocturna e empezou a filmar coa cámara parada.
    Eu, no asunto das series de TV, sonlle da outra banda: The Walking Dead. E prudente: nin loubo nin desprezo. Hoxe case todo é morno, nin para tanto nin para tan pouco. Pero tampouco imos facer coas cousas mornas aquilo que dicía Bill o Carniceiro en Gangs of New York: cuspilas.

  2. Este artigo ten chispa. Eu tamén odio aos que van de guais no créditos.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 4 = 7