medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

O libro perdido de Fraga

Un artigo de Ramón Vilar

Parte da pérdida de ouvido que teño agora débolla a Fraga. Nas festas familiares un meu tío, acérrimo de Alianza Popular, dábanos aos rapaces vinte pesos por berrar “Felipe va delante limpiando la carretera, Fraga va detrás con la copa y la bandera”. Outro pagábanos o mesmo por cambiar de bando e contraatacar cun “Fraga é un fascista!”. E así estabamos ata que tiñamos abondo para ir mercar uns potentísimos petardos que lles chamabamos “cuartos de barreno”.

Ramón Vilar

Moitos anos despois, por andar no oficio do xornalismo, coincidín con Fraga en persoa. Lembro especialmente a última vez. Foi en 2005 en Vila de Cruces. A comitiva do presidente da Xunta conformábana unha patrulla da Garda Civil e tres coches oficiais. O destino quixo que o audi que o transportaba parase xusto diante dos meus narices. Varios escoltas apresuráronse a se poñer arredor do vehículo e un deles abriu a porta. Fraga parou un instante para saudar un veterano militante local que se cadrou marcialmente diante del.

O vello vaise. Ten a man moi fría– Díxolle o acólito a outros veciños logo de departir uns escasos segundos co seu patrón.

Hoxe os xornais dedícanlle titulares a cinco columnas ao estadista morto. As televisións e as radios salientan unha figura imprescindible para a democracia española, para a autonomía galega. Nun exercicio de amnesia informativa ponse nun segundo plano (nalgúns casos nin iso) o seu  papel (nada secundario) na ditadura franquista.

A Fraga pegárono ao poder con ‘loctite’. El non quería pero xa se sabe que o determinismo fai das súas. Só así se explica que o mesmo ministro que perseguía a lingua galega a golpe de multas nos anos 60 rematase entregando medallas Castelao a eito. O mesmo  alto cargo que saudaba ao xeito fascista inventaba trinta anos despois o “bilingüismo harmónico”, unha teoría que, manda carallo, acabou callando incluso entre parte dos seus adversarios. Esa si que foi unha reconversión e non a do naval. Tamén pode ser que se cumpra aquel dito de que todo cambia para que poida seguir igual.

Non quero alegrarme da morte doutra persoa, tampouco da de Fraga. E daquela a que viña toda a leria anterior se aquí falamos de libros? Ah, si, acabo de caer. Unha miña veciña, que durante a etapa final do franquismo militou no PCE e que acabou prendada de Aznar nos 90 (a política ten cousas que a razón non entende), regaloume hai xa ben anos un libro de Manuel Fraga. Non lembro o título. Debe andar estrado por algún moble. Din que o tempo pon cada cousa no seu lugar pero asegúrolles que eu aínda non teño nin puta idea de onde está.

4 comentarios a O libro perdido de Fraga

  1. Pois a min tampouco me estrañou moito. Hai nada morreu tamén José Luis Alvarez Enparantza, alias “Txillardegi”, escritor, político e fundador de ETA e, nas semblanzas necrolóxicas acerca del que lin, queda á altura dos santos.
    Creo que estas cousas son un produto máis da mudanza cara o irracional da sociedade, polo menos da deste recanto, que xa se deu e semella irreversible.

  2. non somos ninguén, non nada que marchou e eu xa o boto de menos…

  3. Agradécese ler algo así nestes dias en que tanta fragancia… xa fede!

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 9 = 17