medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Manuel Pesqueira, un xenio só ‘de oídas’

Un artigo de Isabel G. Couso

Resta apenas unha semana para achegarse en Compostela á obra do pintor Manuel Pesqueira (Lantaño, 1911-1987). Disque foi un dos renovadores da plástica galega, un dos principais pintores galegos do século XX, un dos grandes, en resumo. Até hai uns días, eu nin o coñecía. Reparei na súa obra, por azar, nunha visita ociosa á sala de exposicións e fiquei admirada. Pola súa obra, si, mais tamén pola miña inconfesábel e desmedida ignorancia.

Fixen consultas. Chamei os amigos, eses que teñen un coñecemento máis miúdo da Cultura, e cuestionei a toda canta persoa se me puxo por diante. O resultado da enquisa é ben doado de resumir: a meirande parte non sabe, non contesta; algún coñecía a Pesqueira “de oídas”; e, outro, máis douto, acertaba a encadralo á beira de Laxeiro, Colmeiro ou Seoane. Conclusión: partillabamos a extraordinaria ignorancia.

Non é o meu propósito compadecerme da miña propia incompetencia cultural. Máis ben, subliño a nefasta labor de quen ten que promover os nosos artistas, de quen dispón hoxe e dispuxo no pasado das ferramentas para protexer e dar a coñecer o noso patrimonio cultural. Falo, e non só, da Consellaría de Cultura (hoxe xa nin rango de Consellaría ten), con tanto apego polo noso, que mesmo comprobo arrepiada na súa páxina web como describe a nosa historia unicamente en perfecto castelán: “Galicia cuenta con una riquísima tradición cultural que con la consolidación de la democracia avanza en su normalización” (http://culturaeturismo.xunta.es/culturagallega.php). O silencio en torno á figura do pintor de Lantaño é aínda máis lamentábel precisamente neste ano que acaba de rematar: o 2011 foi o centenario do seu nacemento.

Mais non quixera perderme na crítica sen facer unha entusiasta defensa da mostra de Pesqueira. Debedora do modernismo e do trazo enérxico de Van Gogh, empapada da influencia do seu mestre Castelao e ancorada na aldea, no campesiño, na terra. Na visita contemplamos unha Galiza latente, xa case extinguida, conformadora dunha identidade acho que perdida. Alén da posíbel controversia sobre a oportunidade desa perda, aproveito esta leira na que aínda teño licenza para opinar para facer a miña recomendación: Manuel Pesqueira, pintor de terra e de xentes.

Para saber máis da autora deste artigo

Comentario a Manuel Pesqueira, un xenio só ‘de oídas’

  1. Magnífico artigo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 1 = 6