medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

“The Journalist”

Un artigo de Iria Ameixeiras

Recomendo para ler este artigo escoitar “Milonga pa’ la mattina” de Luis Caruana Tango Quartet

Iria Ameixeiras Cundíns

Foi coma arrincar a carapola e non atopar pel medrando debaixo: vivir a través da ortopedia tecnolóxica. E as veleidades da esmorga gardan máis semellanza coa páxina en branco e negro ao dereito do prelo, que con todas as infografías perennes que hoxe pululan pola rede. Malia a que só alimenten o café da mañá. Pois ela adoito fala do xornalismo coma daquilo que nunca esmorece, e que mesmo se recolle días despois das papeleiras para dar conta das informacións en libros. Porque sempre defendeu que o xornalismo era un xénero máis da literatura. O xénero que se escribe con xente da vida. O xénero que pon cara aos números e dá títulos ás sesións plenarias, e que, aínda así, parece un conto. Por iso, vive con nostalxias o desterro do papel. E reclama para as crónicas de tinta, de morte anunciada, unha vida compartida.

Tal foi a ilusión ao entender que ese sentimento seu non era máis que un sentir común, que na metade da proxección do filme The Artist precipitou un caravel desde o alto anfiteatro do Principal. Pois na agonía dun inadaptado George Valentin viu aquela mesma querenza irmá cara a unha arte nos seus días de crisálida. The Artist é o filme do que todos falan, a historia de amor entre un actor e o cinema mudo, na dura transicións cara o son. Pensou: “Que metáfora máis pura a de Michel Hazanavicius”. E saíu do cinema bailando claqué, coma se soubera de toda a vida. Coa elegancia daquelas curtas frases en sans-serif que desentrañaban as imaxes caladas, viñéronlle ao acordo as letras barrocas e os titulares a cinco columnas, a foto do bico entre Breznev e Honecker ou a portada do diario Público do 21 de outubro. Así, nos días que viñeron, foi para a casa sempre cun facho de xornais entre os brazos e rendeu a súa particular e efémera homenaxe a todos os artistas que “pedalean” sen reparar nas horas para espallar as palabras polo papel, pero tamén a través dos medios dixitais. E entre a picardía da retranca e a ironía do país botou a rir, lembrando a frase dun compañeiro de oficio: “As peores profesións empezan por pe: pescadores, putas e periodistas”.

O dela é unha nostalxia do papel sen acuse de recibo, porque todo o que chegou a ela foi de oídas, mediante a lectura, case sempre a través de Internet, nun deses paradoxos que a miúdo nos concede a vida. E despois séntase nos sofás inmensos da biblioteca e le sen mover os beizos A Galaxia Gutemberg, de Marshall McLuhan. “Cando a tecnoloxía amplía ‘un’ dos nosos sentidos, prodúcese unha nova translación da cultura”, e imaxina a vida só co periódico dos domingos, coma un almorzo con descafeinado, e pensa que nuns anos quizais a chamada lectura en diagonal, esa que se usa para ler os hipertextos, sexa unha práctica constante, e quizais algún día lendo os versos de Alexandre Nerium da Nocturnidade do sal, a alguén se lle escape unha frase. Coma un paxaro. Unha frase que diga: “E curarei as chagas co sal morno que mana da fondura do teu corpo até perder os azos que me erguen”. Nos 140 caracteres do Twitter é difícil entender a poesía, pero aínda é máis difícil entender por que morren tantos medios en galego.

Se queres saber máis de Iria Ameixeiras, pica aquí.

Comentario a “The Journalist”

  1. Parabéns! Mágoa ter que falar do xornalismo como nostalxia. Pero creo que non vale a pena ter nostalxia do papel do xornal… senón do papel do xornalismo na sociedade.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 9 = 10