medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Os bechos

Un artigo de Antonio Mira

A verdade é que xa tiven compañeiros imaxinarios socialmente ben máis aceptales. Lembro cando falaba horas e horas cun canciño chamado Rodolfo, de espeso bigode e bastante vacilón. De tanto en tanto aparecía pola miña casa e, el a base de auga cun pouco de licor e eu a licor cun pouco de auga, pasabamos noites enteiras coas nosas teimas.

Antonio Mira

Ter un can xeitoso como parceiro imaxinario é un privilexio, non pensedes. Mais por desgraza o Rodolfo leva uns tempos que non aparece e eu cheguei temer que as miñas tertulias nocturnas ficasen valeiras ou, o que é peor, só coa miña tediosa presenza. Quen me ía dicir que aparecería non un, senón dous compañeiros de parola!

O primeiro deles é o ácaro. Un bechiño que vive nos libros, aniñando nos espazos que hai entre as letras ou nesa pequena elevación dos pontos finais. Costuma vivir só, ten os ollos grandes e é bastante pasmón, aínda que moi bo becho. Fala de libros todo o tempo e chega a saber páxinas enteiras de cor. Ten, en ocasións, problemas coa poesía, mais quen estexa libre de pecado que tire a primeira pedra!

O outro é o becho da madeira. Algo máis corpulento e vivo, ten a sua casa nas táboas ás que lles dá moito a luz artificial e fican, así, quentiñas. O becho da madeira é bastante máis falangueiro, aínda que en ocasións sexa un pouco molesta esa teima de falar aos berros. “É para que me escoiten no fondo da sala” comenta, e o ácaro e eu quedamos pensando en quen demo andará agochado no fondo da sala para atender ás nosas conversas. Ningún dos meus amigos ten nome, e seica non lles preocupa que me refira a eles como “ácaro” e “becho da madeira”. Eles a min trátanme de “ti”, que é o máis común coas personaxes fictíceas, seica.

A miña nai, a quen costumo prestar atención, dixome o outro día por teléfono que isto de falar con compañeiros imaxinarios non é moi normal nestas idades. Por iso comentei o meu caso na universidade, onde logo chegaron a conclusión que aquilo era imposible: Os meus dous colegas tiñan que ser un só. Unha única entidade que eu, debido ao miña febleza mental de non-doutorado, dividía en dous, como naquela película de Bergman (os bechos e eu  falamos moito de Bergman). Sendo así, ácaro e becho da madeira son un único, simple e indivisíble elemento que abarca desde o libro até a táboa quente. Comenteille isto aos aludidos e os dous estiveron dacordo: os da universidade tiñan que se facer mirar a cabeza. Eu, que son pouco de aseverar cousas graves, decidín ficar calado.

E como os bechos en ocasións falan cousas con tanto sentido como estas pensei que, se non vos anoxan os insectos, poderiamos pasar por aquí o ácaro, o becho da madeira e mais eu, falando das nosas teimas e dos nosos acordos, desacordos e trasacordos. Espero que o bon sentido deles, que non o meu, nos guie no camiño!

Para saber máis de Antonio Mira

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 3 = 12