medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

“En certa parte da industria hai uns canons que xa lle indican ao lector que vai atopar, e se hai homoxeneidade hai pobreza”

Andrés Carrasco (Pontevedra, 1989) achégase por segundo vez á fiestra de Letra en Obras. No mes de maio foi un dos 17 autores que participaron no libro electrónico (co relato “Ollo!”) co que se lanzou este portal. Agora é un dos finalistas do Premio Biblos-Pazos de Galicia, que se falla esta mesma semana.

1. Volvendo a vista cara atrás, cales son os teus primeiros recordos nos que anda presente a literatura, seguramente aínda como lector?

Na primeira infancia tiven un achegamento moi directo á literatura a través dos contos recitados; ben na voz de meu pai, ben nunha gravación. Lembro con moita nitidez a colección dos Contacontos de Salvat, que por unha parte traían un libro co texto ilustrado e por outra un casete co conto interpretado de viva voz. Coido que en parte grazas a eles aprendín a ler bastante cedo. E xa máis adiante, pola miña conta, lin O pequeno Nicolás, Manolito Gafotas… Pero sobre todo, se collemos o concepto de literatura no sentido amplo, as miñas dúas referencias inescusables son Astérix e Mafalda, pois contribuíron decisivamente a conformar a miña personalidade e o meu gusto.

2. Se tiveses que citar un pequeno monllo de obras que te influíron en diferentes momentos da túa vida a cales te referirías e por que?

Recoñezo que cando cheguei á adolescencia o meu ritmo de lectura baixou moitísimo, pero si que lin a dous autores tan xeniais como entretidos que me foron achegando a cousas máis complexas: Poe e Roald Dahl. Do primeiro citaría calquera dos seus contos, e do segundo Relatos do inesperado e Voando so, particularmente. Tamén dos autóctonos me acheguei a Castelao e a Cunqueiro, que me axudaron a decatarme de moitas cousas. E xa entrado na adultez nomearía tres ou catro que foron cruciais por moi diversos motivos: No camiño, de Kerouac, polo seu vitalismo; A vida instrucións de uso, de Perec, pola súa perfección formal e os seus xogos narrativos; Os detectives salvaxes, de Bolaño, porque grazas a esta novela e este escritor comecei a interesarme e a comprender en serio a literatura; e «Rayuela» e contos de Cortázar, polo seu mundo e a súa personalidade.


3-Como se dá o paso da lectura de textos emprestados á escritura de textos propios?

Sendo moi teimudo, aparcando temporalmente a autocrítica, e sobre todo acumulando moitos malos textos e moitos intentos falidos. Eu pasei tempo abondo comezando contos, escribindo dúas páxinas e despois plantándoos. Logo chegou un punto en que quixen tomar a cousa un pouco máis en serio e emperreime en escribir algo ata o final; entón conseguín gañar compromiso comigo mesmo e a partir de aí comecei a preocuparme de verdade por escribir o que eu quería e da mellor maneira posible. Nesas sigo e seguirei. Agora polo menos xa saen parágrafos que non me avergoñan cando os releo tempo despois, que xa é moito. E a literatura allea, a seria, procuro tomala como vehículo de aprendizaxe e fonte de inspiración, se acaso, porque se me marabillo cun texto e me dá por compararme frústrome tanto que non escribo nada de nada.

4. Letra en Obras aposta polo aproveitamento das novas tecnoloxías para a difusión da literatura. Chimpando a un nivel paralelo, consideras que se está a facer todo o posible para aproveitar estas ferramentas de cara á creación de novos discursos que se axeiten aos novos formatos (internet, teléfonos…)?

Eu coido que o eido dos blogs está a resultar unha plataforma de creatividade abraiante. A informática facilita a experimentación, e pódense crear textos moi heteroxéneos: mesturas multimedia de palabra e fotografía –penso no blog Reveladora-, ou vídeo, textos animados ou programados cun sentido comunicativo concreto… Isto é positivo de seu porque fomenta unha circulación e un intercambio de ideas e creacións moi interesante. Agora ben, tamén é certo que unha obra literaria, artística, ou cultural en xeral, na medida que a súa reprodutibilidade o permita, ten que aspirar a transcender o soporte en que se consume. Evidentemente calquera creación ten que se nutrir das condicións en que se desenvolve, pero se esas condicións o que fan é impoñer un destino concreto o máis probable é que o resultado sexa peor do que debera. O que merece a pena ser lido, serao tanto en papel impreso coma nunha pantalla de ordenador, ou mesmo nun móbil. Pero se pretendemos crear algún tipo de texto ou discurso específico para o seu consumo en móbil –se é que isto pode existir-… Eu polo menos desconfío do que pode saír de aí.

5-Que medidas consideras precisas para gañar lectores para a nosa literatura?

Responderei dende unha perspectiva de autor e lector, posto que en cuestión de manobras editoriais son un ignorante e amais non me interesan tanto. Coido que o rumbo da creación literaria de calquera debe procurar tanto a consecución dunha «voz» persoal como a presentación duns contidos universalizables, e basicamente ambas as dúas cousas se conseguen preguntándonos que é esencialmente o que nos preocupa transmitir e indagando sobre como é o mellor xeito de facelo. E este proceso de maduración é perpetuo, non podemos adoptar a filosofía de «eu escribo deste xeito e que o lector apande», porque renunciando á precisión e á calidade en favor de divagacións autocompracentes estase renunciando directamente á comunicación, e entón publicar non ten sentido ningún. Digo isto porque en moitos casos a ética do traballo é outra, e así en certa parte da industria galega  podemos atopar uns canons de estilo homoxéneos que xa lle indican ao lector o que vai atopar e o que non, e se hai homoxeneidade hai pobreza. A literatura é demasiado complexa como para que haxa tantas obras que se asemellen tanto entre si; o principio está en que cada escritor asuma o compromiso ético e político de opoñerse ao preestablecido, de diferenciarse. Isto é o que a min como lector me interesa atopar, fundamentalmente, e penso que por aí é por onde se comeza a medrar.

6-Como xorde o relato co que participas en Letra en Obras?

Non o lembro con exactitude as circunstancias, supoño que sairía dalgunha noite de insomnio escoitando post-rock, porque isto en min é relativamente habitual. E con respecto ao ánimo comeceino como un simple xogo de escritura, unha investigación na que a idea non existía nun principio e ela mesma se foi revelando cara ao final.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + 2 =