medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

“O desamor, brutal amputación…”

Letra en ObrasVelaquí outro dos relatos colectivos escritos por vós o pasado 17 de maio.

O resultado da proposta que vos fixemos o pasado martes 17 de maio. Na Praza de Cervantes, onde compartimos espazo coa amigos da Libraría Couceiro e de Tinta de Lura, o xogo proposto era o seguinte:

O fío partía dun verso de Lois Pereiro. A partir de aí, e ao xeito da brincadeira do cadáver exquisito, o primeiro participante, inspirado nesa primeira liña, continuou a historia libremente. Cada un dos participantes seguintes contaba sempre cunha pegada deixada polo anterior (unha palabra, unha frase), e podía enfiar con liberdade a continuación do relato.

 

[Relato anterior: “Se a morte é un incidente necesario”]

 

O desamor, brutal amputación ou atrofia dun soño maltratado, debería ser sempre un íntimo ritual representado en salas clandestinas.

 

A ausencia que eu buscaba aquelas tardes de domingo entre os anacos dos espellos rotos.

 

Foi o que dou: normalmente trataríase dun final, mais non. É o principio. Porque de cada pedazo sae un enteiro, se só quere un. Así que recolleu os cachos e foinos repartindo a quen cadraba.

 

Era unha cuestión de sorte, se che tocaba a ti volverías a recibi-lo agasallo. O sitio estaba cheo de luces, collías o ticket con ilusión e esperabas o teu turno, a cola era longa e imprecisa chea de colorido, a ilusión víase nos seus xestos. Abrían os ollos, esperaban e a ledicia acompañada de sopresa invadíalles. Cando me tocou a min o único que fixen foi coller impulso e facer xira-la ruleta.

 

Movementos circulares, aínda que sempre acreditaremos na espiral como liña perfecta: para a liingua, para o ensino e para aquilo no que a sociedade precise causas xustas.

 

Sobre os cadernos de escola escribo o teu nome. Liberdade.

 

Non foi posible, non lles deixaron, muxían as vacas e escoitaban o lamento, a terra bramaba, escoitaban no ceo.

 

Era azul na tarde de aquel fermoso día da miña chegada a Santiago.

 

Cidade na que vivo, cidade na que traballo, onde me encontro a gusto. Onde me namoro, onde me medra o busto, onde me sinto agusto cando atopo os relatos.

 

Relatos, poemas, todo é válido para gozar da lectura, para gozar da vida. Sentirse vivos, iso é o que conta!

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 1 = 4